درودی دیگربار

 

دیروز یه پژوهش داشتم برای درس هنر و معماری .

بد ندیدم مقدمه این پژوهش رو که در مورد "قنات"هست رو اینجا بیارم

مردمان سر رود،"آب"رامی فهمند

 

همواره در نا خودآگاه ذهن خویش،واژه هایی را همردیف یکدیگر می پنداریم؛

پاک،زلال،روشن،جان بخش،ساده،...آب.

آب،نخستین است وبیشترین و بهترین.نه تنها از این جهت که بیش از هفتاد درصد از سطح کره به اصطلاح خاکی ما را پوشش داده ویا نه به این دلیل که هفتادوپنج درصد جرم بدن آدمیان را تشکیل می دهد،چه،که با این واژه لب به سخن می گشاییم وآغازیست برای یادگیری زبان مادریمان.

آب؛الف و ب.

"فینیقی ها"که 5000سال پیش و پس از مصریانی که خط را آفریدند،به حروف الفبا نظم و ترتیبی خاص و ثابت دادند،"الف"رابرای گاو و "ب"را مترادف خانه قرار دادند. می توان پی برد که بشر با آغاز یکجانشینی خود ،آنچه را اهمیت و ارزش بیشتری برایش داشته ،ابتدا آورده تا بماند و همواره در یاد بماند.                             

یافتن و یا فراهم آوردن"شرایط بهتر برای زندگی"از روز آغازینی که بشر خود و پیرامونش را شناخت،دغدغه و دلمشغولی دامنگیرش بوده وهست. میدانیم که در دورانهای پیش تاریخی و تاریخی –باستانی،این شرایط عبارت از "خاک حاصلخیزترو آب فراوان تر"بوده است.

فلات ایران یکی از بهترین زیست بوم های مناسب و سازگار با انسان بویژه پس از پایان آخرین دوره یخبندان (از14000سال پیش شروع و در حدود10000سال پیش پایان یافت)بوده است.اگرچه شروع دوره گرم و مرطوب و پس از آن گرم و خشک ،به بخشهای زیادی از جنگلها و مراتع آسیب رساند، اما هزاران سال گاهواره تمدنهای مهم بشری(شوش-سیلک-جیرفت-.....) در این نقطه از گیتی قرار داشته است.

تمدن را با شهرنشینی و ساخت ابزارو استفاده بهینه از آن و شناخت پدیده های طبیعت همراه میدانیم، اگرچه این شناخت منطبق بر باورها و پذیرشهای ذهنی بشر آن روز،ازپدیده های پیرامونش می بود. آسمان و پدیده های کیهانی برای مردمان باستان،گستره ای بکلی بیرون از دامنه نفوذ اراده و تواناییهای بشری ،و در نتیجه خاستگاه و باششگاه تمامی خدایان،ایزدان و نیروهای بیرون از قدرت انسان دانسته می شده است.جوامع باستان،خاستگاه و سرچشمه تمامی پدیده های زمینی و رویدادهای نیک و بد را در آسمان جستجو می کرده اند وازهمین روی است که در سراسر شرق و غرب باستان،آسمان منزلگاه تمامی نیروهایی دانسته می شده که سرنوشت و مقدرات بشری را رقم  میزده است.در دوران معاصر نیز ،آسمان همچنان نظاره گر دستانی است که در بسیاری از ادیان، برای نیایشهای روزانه و یا دعا و نیایش و آرزو ،به سوی آن افراشته میشوند.