آخه خون شدی تو رگهام

 

 درود ....اما این بار با بدرود

درست حدس زدید .این آخرین پرده از ماجرای عاشق شدن پشه ست.

                  

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

 

       درود بی پایان

این بار دیگه بدون هیچ مقدمه بی مزه ای ماجرا رو ادامه میدم. 

          

 

نماز در خم آن ابروان محرابی

 

سالها پیش در مجله ای که البته در بستن فله ای مطبوعات ،توقیف شد ،مصاحبه ای با یک

 

روانشناس پیرامون عشق و حواشی آن!خواندم.

 

این استاد روانشناس کلی چیزای خوب خوب در مورد عاشقی (دقیقاً عشق زمینی ،خواهش می

 

کنم کاری با آسمونیا نداشته باشید)گفته بود و بر خلاف استاد شاملوی عزیز که میگه :عشق را در

 

پستوی خانه نهان باید کرد،معتقد بود که یه چیز دیگه رو باید نهان کرد.(فکر میکنم، راز)

 

برای کسب اطلاعات بیشتر میتونید به اون مجله مراجعه کنید.

 

                                   

 

 

خوب دیگه بیشتر از این منتظرتون نمی ذارم .میدونم که خیلی خسته شدید و حتی خوابتون برده.

 

از تمامی دوستانی که از عاشق شدن من تعجب کرده و بدینوسیله پشه بودنم رو به رخ کشیدن

 

سپاس گذاری کرده و به یک بیت شعر از حضرت حافظ بسنده میکنم:

 

مشکل عشق نه در حوصله دانش ماست               حل این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد